ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

 

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

Η Ευτυχία σχεδίασε με έναν τρόπο μοναδικό την ασπίδα του Αχιλλέα, αφού πρώτα μελετήσαμε με προσοχή την περιγραφή της ασπίδας στη Ραψωδία Σ της Ιλιάδας. 

Η ΙΛΙΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΕ...LEGO

Αν ζούσε ο Όμηρος θα αισθανόταν υπερήφανος για την "Lego" απόδοση των έργων του.

Η ομάδα του VirtuaLUG έχτισε έναν τεράστιο χάρτη-μακέτα με Lego που αναβιώνουν το έπος της Οδύσσειας και το τέλος της Ιλιάδας.

Ταλέντο, ευρηματικότητα, ιστορικές γνώσεις και τρέλα για τα Lego. Όλα στο πακέτο του ενός.

Δείτε τις φωτογραφίες του "Έπους":

 

ΕΚΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΟΜΙΛΙΑ

εκτορας και ανδρομαχη

Η θέση της γυναίκας στην αρχαία Ελλάδα

Η θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα ποίκιλε ανάλογα με την εποχή, τον τόπο και την κοινωνική τάξη. Οι πληροφορίες που έχουμε προέρχονται από κείμενα αρχαίων συγγραφέων, νομοθεσίες, απεικονίσεις σε έργα τέχνης, και αφορούν κυρίως στην Αθήνα της Κλασικής περιόδου. Η γνώση μας για άλλες πόλεις ή περιόδους είναι πολύ πιο αποσπασματική.

Οι γυναίκες στην Αθήνα

Οι γυναίκες στην αρχαία Αθήνα δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα και θεωρούνταν «ανήλικες», ενώ ο όρος της «πολίτιδος» εμφανίστηκε μόνο στο τέλος της Κλασικής περιόδου. Για την αθηναϊκή κοινωνία, αποστολή της ενάρετης γυναίκας, της δέσποινας, ήταν από τη μία μεριά η φύλαξη του οίκου και η επιτέλεση των καθηκόντων που αφορούσαν στην καλή λειτουργία του (με τη βοήθεια δούλων, που ήταν καθεστώς για όλα σχεδόν τα σπίτια), και από την άλλη η απόκτηση παιδιών – κυρίως αρσενικών – για τη διαιώνιση του οίκου. Οι γάμοι εξυπηρετούσαν πρωτίστως κοινωνικές και θρησκευτικές ανάγκες. Οι κοπέλες παντρεύονταν σε πολύ νεαρή ηλικία άνδρες που είχαν επιλέξει οι πατέρες τους. Ο σύζυγος γινόταν κηδεμόνας της νέας και έπαιρνε προίκα, την οποία διαχειριζόταν ο ίδιος. Σε περίπτωση διαζυγίου, η προίκα επέστρεφε στον πατέρα ή στον πιο κοντινό συγγενή. Ίσως αυτό να μην ίσχυε παλιότερα, καθώς στα ομηρικά έπη αναφέρεται ότι ο γαμπρός ήταν εκείνος που έδινε δώρα.

Οι γυναίκες περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους στο γυναικωνίτη, συνήθως στον πάνω όροφο του σπιτιού, γνέθοντας, πλέκοντας ή υφαίνοντας στον αργαλειό. Αυτές, άλλωστε, ήταν και οι μόνες εργασίες που θεωρούνταν ότι άρμοζαν σε γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής. Οι μόνες έξοδοί τους σε δημόσια θέα ήταν σε μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, σε γαμήλιες τελετές, γιορτές συγγενών και κηδείες. Δεν υπήρχε θεσμοθετημένη εκπαίδευση για τις γυναίκες και οι όποιες γνώσεις προερχόταν από συγγενείς, φίλες και άλλες γυναίκες του περιβάλλοντός τους. Η νοοτροπία της εποχής αποτυπώνεται με γλαφυρό τρόπο στον Επιτάφιο του Περικλή, όπου αναφέρεται ότι το ιδανικό για μια γυναίκα είναι να γίνεται όσο το δυνατόν λιγότερος λόγος γι’ αυτήν, είτε έπαινος είτε ψόγος.

Δούλες και εταίρες

Αντίθετα, οι δούλες, οι γυναίκες-μέτοικοι αλλά και οι πιο ταπεινής καταγωγής Αθηναίες απολάμβαναν μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς έβγαιναν για εξωτερικές δουλειές, όπως ψώνια και μεταφορά νερού, μπορούσαν να διεξάγουν μικρο-εμπόριο ή και να εργαστούν ως τροφοί.

Υπήρχαν, βέβαια, και οι εταίρες, που ήταν κατά κανόνα δούλες ή μέτοικοι και έπαιζαν έναν ξεχωριστό ρόλο στην κοινωνική και ερωτική ζωή των ανδρών. Τους κρατούσαν συντροφιά στα συμπόσια, τους διασκέδαζαν και συζητούσαν μαζί τους διάφορα θέματα, ακόμη και φιλοσοφικού περιεχομένου. Φαίνεται πως γενικότερα ήταν πιο καλλιεργημένες από τις Αθηναίες δέσποινες, συχνά δε έπαιζαν κάποιο μουσικό όργανο (αυλό ή λύρα) και τραγουδούσαν. Κάποιες μάλιστα, όπως η σύζυγος του Περικλή, Ασπασία, απέκτησαν μεγάλη φήμη στην τότε Αθηναϊκή ζωή, γεγονός που υποδηλώνει ότι δε βρίσκονταν στο περιθώριο της κοινωνίας. Παρόλο που η μονογαμία ήταν ο κανόνας στην αρχαία Αθήνα, η πορνεία δεν εθεωρείτο παράνομη, ούτε οι σχέσεις με παλλακίδες ή η ύπαρξη νόθων παιδιών συνιστούσαν αποδεικτικά μοιχείας.

Η γυναίκα στην Αρχαϊκή και Κλασική τέχνη

Οι αντιλήψεις αυτές είχαν βέβαια αντίκτυπο και στην τέχνη της εποχής. Στην Αρχαϊκή και την Κλασική περίοδο, οι γυναικείες μορφές στα αγγεία και τα γλυπτά αποδίδονται κατά κανόνα ευπρεπώς ενδεδυμένες, χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στα ανατομικά χαρακτηριστικά. Εξαίρεση αποτελούν οι απεικονίσεις εταίρων, κυρίως στην αγγειογραφία, οι οποίες συχνά εμφανίζονται γυμνές, ενίοτε δε λαμβάνουν μέρος σε τολμηρές ερωτικές σκηνές.

Οι γυναίκες στη Σπάρτη

Πάντως η κατάσταση δεν ήταν παντού η ίδια. Στην ολιγαρχική Σπάρτη επικρατούσε η αντίληψη πως για να φέρουν στον κόσμο γερά παιδιά και να τα αναθρέψουν σωστά, οι ελεύθερες γυναίκες δεν έπρεπε να περνούν τη μέρα τους υφαίνοντας – εργασία που μπορούσαν να κάνουν οι είλωτες – αλλά να ασκούνται και να μορφώνονται. Όταν, μάλιστα, γυμνάζονταν (αλλά και κατά τη διάρκεια αγώνων), οι Σπαρτιάτισσες φορούσαν ελαφρότερη περιβολή που άφηνε ακάλυπτους τους μηρούς, γεγονός το οποίο οι υπόλοιποι Έλληνες θεωρούσαν υπερβολή. Οι άνδρες ήταν υποχρεωμένοι από το νόμο να παντρεύονται, καθώς όμως τον περισσότερο χρόνο έλειπαν από το σπίτι λόγω της στρατιωτικής ζωής τους, την ανατροφή των παιδιών αναλάμβαναν οι γυναίκες – τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των επτά ετών, οπότε και αναλάμβανε η πολιτεία. Οι Σπαρτιάτισσες είχαν δικαίωμα έγγειας ιδιοκτησίας αλλά και κληρονομιάς τόσο της πατρικής όσο και της συζυγικής περιουσίας.

Η θέση της γυναίκας στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο

Από το δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ. και κυρίως κατά την Ελληνιστική περίοδο η θέση της γυναίκας βελτιώνεται αισθητά και αποδεσμεύεται από το συντηρητισμό των κλασικών χρόνων. Στην τέχνη, αυτό αντικατοπτρίζεται στην εμφάνιση για πρώτη φορά γυμνών γυναικείων αγαλμάτων (π.χ. της Αφροδίτης), καθώς και στην κατασκευή γυναικείων ειδωλίων που διακρίνονται για τη χάρη τους καθώς και για έναν τόνο αισθησιασμού (τα ειδώλια αυτά είναι γνωστά ως "Ταναγραίες"). Στο ρωμαϊκό κόσμο, τέλος, παρατηρείται περαιτέρω βελτίωση της κοινωνικής θέσης των γυναικών. Αποκτούν μεγαλύτερη ελευθερία και θεσμοθετημένο δικαίωμα στην εκπαίδευση ενώ η μόρφωση και η γενικότερη καλλιέργειά τους είναι ένα στοιχείο που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης. Θεώνη Γεωργοπούλου Αρχαιολόγος-Μουσειολόγος (ΠΗΓΗ: cycladic.gr)

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΟΜΗΡΟ

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΣΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ

View more presentations or Upload your own.

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ-ΘΕΑΤΡΟ

ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

Τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα, ο Βαλίος και ο Ξάνθος, τα είδαμε στην Ραψωδία Π, όπου παρακολουθήσαμε τον θάνατο του Πατρόκλου. 

Ο Κ.Π. Καβάφης έγραψε ένα υπέροχο ποίημα, εμπνευσμένος από το σημείο αυτό της Ιλιάδας.

 

Τα άλογα του Αχιλλέως

Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
άρχισαν τ' άλογα να κλαίνε του Αχιλλέως·
η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.

Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο -αφανισμένο-
μιά σάρκα τώρα ποταπή -το πνεύμα του χαμένο-
ανυπεράσπιστο -χωρίς πνοή-
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ' την ζωή.

Τα δάκρυα είδε ο Ζεύς των αθανάτων
αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
είπε «δεν έπρεπ' έτσι άσκεπτα να κάμω·
καλύτερα να μην σας δίναμε άλογά μου
δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ' εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.

Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
σας έμπλεξαν οι άνθρωποι». -Όμως τα δάκρυά των
για του θανάτου την παντοτεινή
την συμφοράν εχύνανε τα δυό τα ζώα τα ευγενή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΡΑΨΩΔΙΑ Π: ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΡΑΨΩΔΙΑΣ Π

Η ραψωδία Π κατέχει καίρια θέση στην Ιλιάδα καθώς περιγράφει την αριστεία και τον θάνατο του Πατρόκλου. Καταρχάς, ο θάνατος του Πατρόκλου εξυπηρετεί  την προώθηση της πλοκής του έπους μιας και προαναγγέλλει  την επιστροφή του Αχιλλέα στον πόλεμο αλλά και τον θάνατο του Έκτορα. Ακόμα, ανατροφοδοτείται η δράση του έργου με την εγκατάλειψη της οργής του Αχιλλέα κατά του Αγαμέμνονα και την πυροδότηση μιας εκδικητικής οργής για τον Έκτορα.Έτσι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τους Τρώες.Τέλος, μετά το ζενίθ, με την αριστεία και τον θρίαμβο του Πατρόκλου, φθάνουμε στο ναδίρ με τον θάνατό του, λόγω της υπέρβασης του μέτρου. 

ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Ο Απόλλωνας εμπόδισε τον Πάτροκλο να εκπορθήσει με τους Μυρμιδόνες και τους άλλους Αχαιούς το κάστρο της Τροίας.

Η επέμβαση του Απόλλωνα ήταν καταλυτική για τον θάνατο του Πατρόκλου. Με δόλιο τρόπο (καλύπτοντας την έλευσή του με πυκνή νεφέλη) στάθηκε πίσω από τον Πάτροκλο και τον κτύπησε πισώπλατα στη ράχη και στους ώμους προκαλώντας του ζάλη. Έπειτα, αφόπλισε σταδιακά τον Πάτροκλο, αφαιρώντας του το κράνος, την ασπίδα και τον θώρακά του και θρυμματίζοντας το κοντάρι του (ήταν το μόνο όπλο που μπορούσε να σπάσει, αφού δεν ανήκει στον Αχιλλέα). Ο ποιητής ακολουθεί στον σταδιακό αφοπλισμό τη φορά από πάνω προς τα κάτω. Ο αφοπλισμός του από θεό ήταν απαραίτητος, αφού ήταν ζωσμένος με θεϊκά όπλα και φορώντας τα ήταν άτρωτος.

Ο Απόλλωνας έδρασε ύπουλα στην εξόντωση του Πατρόκλου, γεγονός που εξαίρει ακόμη περισσότερο την ανδρεία του ήρωα, αφού χρειάστηκε η δόλια παρέμβαση του θεού, για να τον αφοπλίσει και να τον αφήσει άοπλο, θολωμένο, αποσβολωμένο στο μέσο της μάχης, χωρίς προστασία και ελπίδα σωτηρίας. 

Ο Απόλλωνας χτυπάει τον Πάτροκλο και τον αφοπλίζει

Διαβάστε το περιεχόμενο και τον σχολιασμό του αποσπάσματος ΕΔΩ

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

Ραψωδία Σ 478-616: Μια ασπίδα έργο τέχνης!

Στην ενότητα «Η ασπίδα του Αχιλλέα» θα μπορέσουμε: 

α) Να κατανοήσουμε καλύτερα το λόγο της αναλυτικής περιγραφής του αμυντικού αυτού όπλου από τον Όμηρο.

β) Να μελετήσουμε την κατασκευή της ασπίδας του ομηρικού ήρωα και να την συγκρίνουμε με άλλες ασπίδες ηρώων.

γ) Να ενημερωθούμε για εκφράσεις του ομηρικού πολιτισμού, όπως η οπλοποιία και τα έθιμα του γάμου, και να τις προσεγγίσουμε τόσο συγχρονικά όσο και διαχρονικά.

  
Διαβάστε ΕΔΩ το περιεχόμενο και τον σχολιασμό του     αποσπάσματος αυτού.

ΑΣΤΥΑΝΑΚΤΑΣ

Ο Αστυάνακτας ήταν γιος του Έκτορα και της Ανδρομάχης.  Οι γονείς του τον είχαν ονομάσει Σκαμάνδριο, όμως ο λαός προς τιμή του ήρωα πατέρα του, που σκοτώθηκε με τόση αυτοθυσία για τους Τρώες, τον ονόμασε Αστυάνακτα (= Βασιλεύς πόλης). Ο Όμηρος παρουσιάζει τον μικρό Αστυάνακτα όμορφο σαν λαμπρό αστέρι. Η μοίρα του, ωστόσο, υπήρξε τραγική, αφού μετά την άλωση της Τροίας, φονεύθηκε ριπτόμενος από τα τείχη της πόλης.

Ο Γιώργος Σεφέρης εμπνέεται από τον Εκτορίδη-Αστυάνακτα και γράφει το ακόλουθο ποίημα. Απολαύστε το, μελωποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη.

ΑΣΤΥΑΝΑΞ

Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου και το παιδί   που είδε το φως κάτω από εκείνο το πλατάνι,   μια μέρα που αντηχούσαν σάλπιγγες κι έλαμπαν όπλα   και τ’ άλογα ιδρωμένα σκύβανε ν’ αγγίξουν   την πράσινη επιφάνεια του νερού   στη γούρνα με τα υγρά τους τα ρουθούνια.   Οι ελιές με τις ρυτίδες των γονιών μας   τα βράχια με τη γνώση των γονιών μας   και το αίμα του αδερφού μας ζωντανό στο χώμα    ήτανε μια γερή χαρά μια πλούσια τάξη  για τις ψυχές που γνώριζαν την προσευχή τους.   Τώρα που θα φύγεις, τώρα που η μέρα της πληρωμής   χαράζει, τώρα που κανείς δεν ξέρει   ποιόν θα σκοτώσει και πώς θα τελειώσει,    πάρε μαζί σου το παιδί που είδε το φως   κάτω απ’ τα φύλλα εκείνου του πλατάνου   και μάθε του να μελετά τα δέντρα. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ἕκτορος καὶ Ἀνδρομάχης ὁμιλία

Ραψωδία Ζ’

Τα γεγονότα της Ζ’ ραψωδίας εκτυλλίσονται κατά την 22^η μέρα του Ιλιαδικού έπους. Η ημέρα αυτή καλύπτει τα γεγονότα από τη ραψωδία Β μέχρι και τη ραψωδία Η 421, όπου και τελειώνει. Οι Αργίτες και οι Τρώες πολεμούν ανάμεσα στο ρέμα του Σκάμανδρου ποταμού και του Σιμόη. Στο απόσπασμα που θα κάνουμε ο Έκτορας παρουσιάζεται ως γιος, αδελφός, σύζυγος, πατέρας και πολεμιστής. Παρουσιάζονται επίσης οι δεσμοί που τον κρατούν μέσα στην πόλη και την ίδια στιγμή τον διώχνουν έξω στη μάχη. Η συζυγική ομιλία (Έκτορα- Ανδρομάχης) αναδεικνύει τους οικογενειακούς δεσμούς, το ΚΛΕΟΣ και την ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ, ως σημαντικότατες αξίες για την ιλιαδική κοινωνία.

Ας απολαύσουμε ΕΔΩ οπτικοποιημένη ανάγνωση της σκηνής της συζυγικής ομιλίας από την Φιλαρέτη Κομνηνού, σε μετάφραση Δ. Μαρωνίτη και σκηνοθετική επιμέλεια Β. Αρδίττη. 

Η ιστορία του Έκτορα και της Ανδρομάχης γέννησαν τα παρακάτω τραγούδια. Απολαύστε τα!
 Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Στίχοι Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ερμηνεύει ο Λάκης Παππάς

 Χρήστος Θηβαίος "Με τον Έκτορα"

 Έμπνευσή μας για τη δημιουργία του παραπάνω βιντεο

 η σκηνή που διδαχθήκαμε στην Ραψωδία Ζ΄

Ήμουνα πάντα με τον Έκτορα

που ήξερε πως δεν έχει ελπίδα

μα βγήκε από τα τείχη και σκοτώθηκε

για της ψυχής του την πατρίδα

Ήμουνα πάντα με τον Έκτορα...

 

Η υφαντική τέχνη σήμερα (Ηπειρος)

Η πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή  της ΕΤ3 "Του νερού τα παραμύθια", με αφορμή ένα ταξίδι στις ομορφιές της Ηπείρου, μας ξεναγεί σε ένα εργαστήριο υφαντικής στην Ελάτη Ζαγορίου. Εκεί, νέοι άνθρωποι ασχολούνται με την υφαντική τέχνη και μας παρουσιάζουν τον "κύκλο του μαλλιού".

Hπειρος (Β' Μέρος) 26/01/2013

     Επιπλέον, χειροτεχνική σχολή υπάρχει στο Μονοδέντρι Ζαγορίου. Στη Σχολή Υφαντικής – Κεντητικής - Ταπητουργίας, όπου φοιτούν μαθήτριες από 14 ετών και πάνω η φοίτηση είναι διετής. Aκολουθεί πρακτική εξάσκηση  ενός έτους και παρέχεται η δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης. Οι μαθήτριες έχουν τη δυνατότητα να  φιλοξενηθούν  δωρεάν, στο οικοτροφείο της Χειροτεχνικής Σχολής. Για εκείνες που δεν επιθυμούν να μένουν στο οικοτροφείο υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησής τους με το λεωφορείο της Σχολής από και προς τα Ιωάννινα.  Τα υφαντά κατασκευάζονται με παραδοσιακούς αργαλειούς αποκλειστικά χειροκίνητους. Η σαϊτα οδηγείται από μηχανισμό που κινείται με το χέρι και σε συνδυασμό με τα πατήματα των ποδιών δημιουργεί το χειροποίητο ύφασμα. Τα κεντήματα πάλι δουλεύονται πάνω στον αργαλειό με τα δάκτυλα, όπου υφαίνονται ταυτόχρονα. Στις μαθήτριες εκτός των βασικών μαθημάτων διδάσκονται επίσης:

1. • Βασικά στοιχεία οικιακής οικονομίας.
   • Ανθοδετική σε αποξηραμένα φυτά της περιοχής.
   • Μαθήματα κοσμήματος - ζωγραφικής και διαφόρων διακοσμητικών κατασκευών.
   Έτσι αποκτούν  μια ευρύτερη μόρφωση, που θα τους χρησιμεύσει και για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία αλλά και για την προσωπική τους ζωή.

Γενετιστές υποστηρίζουν ότι βρήκαν την ηλικία της Ιλιάδας του Ομήρου

      

          Ποια σχέση μπορεί να έχει ο Όμηρος και η Ιλιάδα με την γενετική; Επειδή στην εποχή μας όλα είναι πιθανά, ακόμη κι αυτό, πράγματι επιστήμονες της γενετικής αποφάσισαν να μελετήσουν την Ιλιάδα χρησιμοποιώντας μεθόδους της επιστήμης τους προκειμένου να προσδιορίσουν το έτος συγγραφής της. Σύμφωνα έτσι με τη μελέτη προέκυψε ότι ο Όμηρος - εφ΄ όσον βεβαίως ήταν ένας και όχι πολλοί οι συγγραφείς, καθώς σήμερα οι απόψεις διίστανται _ έγραψε το ωραιότερο και πλέον σύνθετο έργο του, την Ιλιάδα το 762 π.Χ. (με προσθήκη ή αφαίρεση 50 χρόνων).

          Το σημαντικό είναι, ότι η χρονολογία αυτή συμπίπτει με εκείνη που προτείνουν οι περισσότεροι μελετητές της Ιλιάδας καθώς η γενική εκτίμηση είναι. ότι το ομηρικό έπος γράφτηκε τον 8^ο π.Χ. αιώνα. Το απροσδόκητο επομένως βρίσκεται στο γεγονός, ότι γι΄ αυτή την προσέγγιση χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες τεχνικές που αποκωδικοποίησαν τη γενετική ιστορία του ανθρώπου με την παρακολούθηση της μετάλλαξης των γονιδίων.

      Στην επιστημονική ομάδα που επιχείρησε την πρωτότυπη έρευνα μετείχαν ένας εξελικτικός θεωρητικός στο Πανεπιστήμιο του Reading της Βρετανίας ο Μαρκ Πάγκελ, ένας γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Νιου Τζέρσεϋ, ο Ερικ Αλτσούλερ και η Αντρέα Καλίντ γλωσσολόγος στο Reading και το Ινστιτούτο Sante Fe στο Νέο Μεξικό.

«Οι γλώσσες συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τα γονίδια», δηλώνει ο Pagel. «Προσπαθήσαμε λοιπόν να τεκμηριώσουμε τις κανονικότητες στη γλωσσική εξέλιξη και μελετήσαμε το λεξιλόγιο του Ομήρου ως μέσο για να δούμε αν η γλώσσα εξελίσσεται έτσι, όπως πιστεύαμε. Αν ναι, τότε θα έπρεπε να βρούμε μία ημερομηνία για τον Όμηρο». Οι επιστήμονες λοιπόν παρακολούθησαν τις λέξεις στην Ιλιάδα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο παρακολουθούν τα γονίδια στο γονιδίωμα.
      Στο έργο τους χρησιμοποίησαν όμως και ένα γλωσσικό εργαλείο που αποκαλείται «Swadesh word list» (από το όνομα του αμερικανού γλωσσολόγου Morris Swadesh που το σχεδίασε στη δεκαετία του 1940 και του 1950). «Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει περίπου 200 έννοιες, που εκφράζονται με λέξεις σε κάθε γλώσσα και κάθε πολιτισμό, όπως λέξεις για τα μέρη του σώματος, για χρώματα, για συγγενικές σχέσεις όπως πατέρας και μητέρα», είπε ο Pagel.
Στην Ιλιάδα βρήκαν 173 από αυτές και στη συνέχεια, μέτρησαν πόσο άλλαξαν. Εξέτασαν επίσης την γλώσσα των Χετταίων, ενός λαού που υπήρξε κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου και την σύγχρονη ελληνική, και εντόπισαν τις αλλαγές στις λέξεις. Ακριβώς δηλαδή, όπως μετριέται η γενετική ιστορία του ανθρώπου, πηγαίνοντας πίσω και βλέποντας πως και πότε τα γονίδια μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου.
       Όσο για τον ίδιο τον Όμηρο το μυστήριο της ύπαρξής του φυσικά παραμένει. «Είναι απίθανο να υπήρξε ποτέ ένα άτομο με το όνομα του Ομήρου, πουνα έγραψε την Ιλιάδα», δηλώνει πάντως Brian Rose, καθηγητής κλασικών σπουδών και επιμελητής του Τμήματος Μεσογείου στο Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. «Η Ιλιάδα είναι μία συλλογή προφορικών παραδόσεων που πηγαίνουν πίσω στο 13ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα από πολλές ιστορίες που επικεντρώθηκαν σε συγκρούσεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή της σημερινής βορειοδυτικής Τουρκίας», προσθέτει.
Πηγή: tovima.gr

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

Η ιστορία της ωραίας Ελένης ενέπνευσε πολλούς σύγχρονους δημιουργούς. Ο Μάριος Φραγκούλης τραγουδάει, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, το τραγούδι "Για την Ελένη".

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

 

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΤΡΟΙΑ

(στίχοι-μουσική Γ. Σταυριανός, τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας)

 

Ο Σεφέρης απαγγέλλει το ποίημά του "ΕΛΕΝΗ"

" για ένα πουκάμισο αδειανό

για μιαν Ελένη"

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΣΤΟΝ ΟΜΗΡΟ

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στις γυναικείες μορφές όπως αυτές παρουσιάζονται στα ομηρικά έπη. Ξεχωριστή θέση κατέχει η θεόμορφη Ελένη!  

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΠΥΡΟΣ 

Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Φωτο από την έκθεση ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ Πλανητάριο Θεσ/νίκη

ς

υφάντριες σε κάθετο αργαλειό

Πηνελόπη, John Roddham Spencer Stanhope

Ραψωδία Γ΄(Τειχοσκοπία)

    Η Ελένη, την ώρα που οι δύο στρατοί ήταν παραταγμένοι για να παρακολουθήσουν τη μονομαχία Μενέλαου - Πάρη, που ως έπαθλο θα είχε την ίδια, εμφανίζεται να υφαίνει.

Η ΕΛΕΝΗ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ

  Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ήταν συνηθισμένη ασχολία των γυναικών της αριστοκρατικής τάξης και αποτελεί κατηγορία των εφαρμοσμένων τεχνών έως σήμερα. Τα υφαντά αυτά απεικόνιζαν θέματα (υπαρκτά ή φανταστικά) τα οποία είναι ευρέως γνωστά με την ονομασία "έκφραση". 
ΤΟ ΜΟΤΙΒΟ ΤΗΣ "ΕΚΦΡΑΣΗΣ"
    Η "έκφραση" προέρχεται από την αρχαιοελληνική γραμματεία και σημαίνει περιγραφή τόπων, αντικειμένων κλπ. Αργότερα με τον όρο έκφραση εννοοούσαν την περιγραφή ενός έργου τέχνης, μνημείου κ.α. Παράδειγμα "φανταστικής έκφρασης" αποτελεί η περιγραφή της περόνης (=καρφίτσας) του Οδυσσέα στην Οδύσσεια, στίχοι 243-247. Στην Ιλιάδα έχουμε την υπέροχη περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα (φανταστική "έκφραση" Σ 438 κ.ε.). Εκφράσεις εντοπίζουμε πολλές στη βυζαντινή φιλολογία καθώς και σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές λογοτεχνίες.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΦΑΙΝΕΙ

Το υφαντό της Ελένης ήταν διπλό, μεγάλο και ολοκόκκινο. Επάνω κεντούσε τις μάχες Αχαιών και Τρώων (πολεμικές σκηνές).

Το μεγαλύτερο εγκώμιο για τη μορφή της ωραίας Ελένης βρίσκεται στους στίχους Γ 156-158 

ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΣ ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ

ΤΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

View more presentations or Upload your own.

Η ΜΗΝΙΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

5.4 Ο θυµός του Αχιλλέα

View more presentations or Upload your own.