ΕΦΗΒΕΙΑ-ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Με αφόρμηση τη θεματική: χάσμα γενεών, εφηβεία, προβλήματα εφήβων, μελετήσαμε την παρακάτω παρουσίαση και συζητήσαμε για τους εθισμούς.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΤΣΙΓΑΡΩΝ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΛΟΓΟΥ: ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Δείτε μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση για τα σχήματα λόγου 

Και ένα πολύ ωραίο κείμενο από το διαδίκτυο για τα σχήματα λόγου ΕΔΩ

"Η ΦΟΝΙΣΣΑ" ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Διαβάστε το ΚΕΙΜΕΝΟ "Η Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και μελετήστε τα βιογραφικά του συγγραφέα ΕΔΩ

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα και το έργο του ΕΔΩ

Θα σας βοηθήσει και η παρουσίαση που ακολουθεί για να γνωρίσετε τον συγγραφέα καλύτερα!

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Η Έλντα εμπνέεται από τον Κωστή Παλαμά

KΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (H εργασία της Έλντας) from marinakalt

Ορέστης: Ο καλλιτέχνης της τάξης

Στα πλαίσια του project της μόδας, ο Ορέστης έφτιαξε τα παρακάτω σχέδια. Μπράβο, Ορέστη. Και εις ανώτερα!

Πίνοντας σοκολάτα με γανόδερμα

Η ομάδα της Σοφίας, αναζητώντας τα βότανα που έχουν ευεργετικό χαρακτήρα, ανακάλυψε το γανόδερμα και μας ενημέρωσε σχετικά. 

Το Γανόδερμα (Ganoderma lucidum) είναι λευκός βασιδιομύκητας (basidiomycete macrofungus), που ανήκει στην οικογένεια μυκήτων Polyporacea. Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως «το μανιτάρι της αθανασίας» στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα και άλλες ασιατικές χώρες εδώ και 2000 χρόνια.

Δοκιμάσαμε, λοιπόν, σοκολάτα με γανόδερμα. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες!

Γνώμες εφήβων....

Με αφορμή τα θέματα που συζητήσαμε στην τάξη για την εφηβεία και το χάσμα γενεών, οι μαθητές έγραψαν τι τους ενοχλεί στις σχέσεις τους με τους γονείς τους. Ας διαβάσουμε με προσοχή:

• Ένα από τα προβλήματα ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά είναι ότι οι γονείς συνεχώς κάνουν ερωτήσεις στις οποίες ξέρουν τις απαντήσεις και εμείς, όπως συνήθως, βαριόμαστε να απαντήσουμε.
• Συνήθως οι πατεράδες συγχωρούν τον γιο τους ή το μεγαλύτερο παιδί ενώ οι μητέρες μαλώνουν την κόρη τους ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία αυτή βρίσκεται.
• Φωνές όταν εμφανιστούν σκουπίδια στο δωμάτιό μου. Διαφορετικές αντιλήψεις που οδηγούν σε συγκρούσεις. Πράγματα που μπορεί να ξεχάσω θεωρούν ότι τα κάνω σκόπιμα.
• Ένα πρόβλημα που έχουμε με τους γονείς στην εφηβεία είναι ότι ο γονέας συγκρίνει το παιδί του με άλλα παιδιά, ενώ όταν τα παιδιά συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους, τους φωνάζουν και τους λένε ότι δεν τους νοιάζει τι κάνει ο άλλος.
• Σημαντικά προβλήματα με τους γονείς είναι: μουρμούρα, περιέργεια, υπερπροστατευτικότητα, γκρίνια για άλλους φίλους, όταν τους συμφέρει, απαγόρευση εξόδου μέχρι αργά, πίεση για διάβασμα.
• Συνηθισμένοι διάλογοι:-Γιατί πήρες 15; -Αφού δεν μπόρεσα παραπάνω. -Η Ελένη πήρε 20 όμως. -Ναι, αλλά η Καίτη πήρε 10. -Δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι...
• Με εκνευρίζει πολύ η μαμά μου γιατί τα ρίχνει όλα πάνω μου γιατί ο αδερφός μου είναι αγόρι και ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ!!!
• Συνήθως τσακώνομαι με τη μητέρα μου γιατί δεν κάνω κάθε μέρα τις δουλειές του σπιτιού και γιατί κάνει φασαρία, όταν κοιμάμαι.
• Θεωρώ οτι ένα σημαντικό πρόβλημα είναι πως κάθε φορά που διαβάζουμε λένε ότι χαζεύουμε και δεν διαβάζουμε και απαιτούν και έναν καλό βαθμό όχι για το παιδί τους αλλά για την κοινωνία. Ένα άλλο είναι ότι οι γονείς συνηθίζουν να συγκρίνουν το παιδί τους με κάποιο άλλο και λένε: "γιατί δεν γίνεσαι όπως αυτός, τι έχει περισσότερο από εσένα;" ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ
• Θεωρώ σημαντικό πρόβλημα στην επικοινωνία με τους γονείς μου το ότι με συγκρίνουν με μαθητές που παίρνουν έναν πολύ καλό βαθμό και όταν τους λέω ότι άλλοι μαθητές έχουν χαμηλότερο από μένα, μου λένε: "δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι".
• -Διάβασες; -Όχι. -Εμ, βέβαια! Χωρίς διάβασμα τίποτα δεν θα κάνεις στη ζωή σου!!!...μετά από λίγες μέρες...-Διάβασες; -Ναι. -Ε, κάτσε να ξεκουραστείς και λίγο παιδί μου!...μετά από λίγο....-Διάβασες; -Όχι, δεν έχουμε μάθημα αύριο. -Ναι, σε είδα κι όταν είχες!
• Δεν μου έχουν εμπιστοσύνη. Μου φέρνουν αντιρρήσεις για τον τρόπο που ντύνομαι. Παραπονιούνται ότι δεν κάνω δουλειές στο σπίτι και ότι το μυαλό μου είναι στις βόλτες.

ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΣΧΟΛΗ

επτανησιακή σχολή

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ας γνωρίσουμε τον εθνικό μας ποιητή, ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο: ΕΔΩ

Super size me

 Η ταινία του Σπέρλοκ ακολουθεί μια περίοδο 30 ημερών κατά τη διάρκεια των οποίων έτρωγε μόνο τρόφιμα από τα McDonald's.
Η ταινία καταγράφει πώς αυτός ο τρόπος ζωής είχε μια δραματική επίδραση πάνω στην σωματική και ψυχολογική ευεξία του Σπέρλοκ, και διερευνά την εταιρική επιρροή της βιομηχανίας τροφίμων ''fast food'', συμπεριλαμβανομένου του τρόπου που ενθαρρύνει την κακή διατροφή.

Το ντοκιμαντέρ ήταν υποψήφιο για βραβείο Academy Award για καλύτερο ντοκιμαντέρ 2005.

Δείτε το Super size me

Η ΛΥΡΙΚΗ ΤΟΛΜΗ ΤΟΥ ΚΑΛΒΟΥ

Το 1826 δημοσιεύτηκαν στο Παρίσι τα Λυρικά του Κάλβου σε γαλλική μετάφραση. Είναι η δεύτερη συλλογή του ποιητή μετά τη Λύρα και περιλαμβάνει άλλες δέκα ωδές που συντέθηκαν με αφορμή τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. 

Οι Ωδες των Λυρικών είναι αμεσότερες σε σχέση με τις προγενέστερες της Λύρας, παρακολουθώντας κατά πόδας τα σημαντικότερα από τα δρώμενα και τα ιστορικά γεγονότα εκείνων των ετών και γραμμένες σχεδόν όλες εν θερμώ. Στη συλλογή συμπεριλαμβάνεται και η ανθολογημένη ωδή ΤΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ, στην οποία εξυμνείται η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη, ως αντεκδίκηση για τη σφαγή των κατοίκων των ελληνικών νησιών και κυρίως της Χίου το 1822

Διαβάζουμε το βιογραφικό του Ανδρέα Κάλβου ΕΔΩ

Κ. Καρυωτάκης - Μ. Πολυδούρη

Ξεκινάμε το ταξίδι μας στην ποίηση

Τι είναι, λοιπόν, η ποίηση;

• Η ποίηση για τον Εμπειρίκο:

"Η ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ' άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος."

• H ποίηση για τον Τ.Σ.'Ελιοτ:

"Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα"

• H ποίηση για τον Τίτο Πατρίκιο :

Η ποίηση είναι μια λύτρωση ατομική - αν όχι ανάδειξη. Μπορείς μιαν άκρη μόνο της αλήθειας να σηκώσεις, να ρίξεις λίγο φως στην πλαστογραφημένη σου ζωή

H ποίηση για τον Κώστα Καρυωτάκη:

Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

H ποίηση για τον Γιώργο Σεφέρη:

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.

• H ποίηση για τον Νικηφόρο Βρεττάκο:

Η ποίηση δεν είναι παρά ένας μεγεθυντικός φακός της πραγματικότητας. Η μεγέθυνση των αληθινών διαστάσεων του ανθρώπου και του κόσμου που μας περιβάλλει, μπορεί να μας μεταδώσει την αίσθηση του μεγαλείου της ζωής την οποία είμαστε έτοιμοι να καταστρέψουμε.

• H ποίηση για τον Μανώλη Αναγνωστάκη:

Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.
 Η ποίηση είναι δυο θαμποί προβολείς μες στην ομίχλη, ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη ζω.

• H ποίηση για τον Μπόρχες:

'Οταν διαβάζουμε ένα καλό ποίημα, φανταζόμαστε πως κι εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας.

• H ποίηση για τον Edgar Allan Poe:

Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε.

• H ποίηση για την Κική Δημουλά

Οι λέξεις φταίνε... αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν' αρχίσουν να συμβαίνουν...

• Η ποίηση για τον Γιάννη Ρίτσο:  

Η ποίηση είναι χρονική και διαχρονική, απευθύνεται στον κόσμο και απευθύνεται στους αιώνες. Εκφράζει την βαθύτατη επιθυμία όλων μας να προεκτείνουμε τα όρια της διττότητας μας μέσα σε κάποια περιοχή της αθανασίας. Όλοι οι άνθρωποι αυτό κάνουν. Έχουν δύο ένστικτα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το ένστικτο της διαιώνισης μέσα από την παραγωγή έργων πνευματικών.

•  Αρχαία Ελλάδα

Η ποίηση είναι η αιτία που φθείρει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι.
Πλάτωνας
Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση, και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει.
Σιμωνίδης
"Διο ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού. Τούτων γαρ οι μεν εύπλαστοι οι δε εκστατικοί εισίν".
(Η τέχνη της ποίησης είναι έργο του προικισμένου μάλλον παρά του μανικού καλλιτέχνη, γιατί ο πρώτος είναι ο επιδέξιος μιμητής, ενώ ο δεύτερος κατέχεται από ενθουσιασμό και του λείπει η ψυχική ηρεμία).
Αριστοτέλης

Σε κάθε έκφανση της ζωής σου, λοιπόν, σε κάθε συναίσθημα που βιώνεις, σε κάθε σκέψη που κάνεις, "Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση", λέει ο Τίτος Πατρίκιος στη νέα ποιητική συλλογή του.

''Όποιος δεν έπαθε πληγήν, γελά τον πληγωμένον!''

Σαν σήμερα, 30 Ιανουαρίου το 1595 το αριστούργημα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο.

Η εργασία της Νικολέττας

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία από τη Νικολέττα, μαθήτρια του Α1, στα πλαίσια της θεματικής ενότητας ΤΑ ΦΥΛΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.

εργασία λογοτεχνίας from marinakalt

"Διατροφικά τεχνήματα"

Τα παιδιά της Α΄Λυκείου, δουλεύοντας για τη Διαθεματική Εργασία, εκφράστηκαν καλλιτεχνικά, έφτιαξαν κολάζ και μοίρασαν μανταρίνια σε όλο το σχολείο, δίνοντας, έτσι, το καλό παράδειγμα για ένα υγιεινό σνακ, στα πλαίσια μιας προσεγμένης υγιεινής διατροφής.

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΙ Ο ΑΜΜΟΛΟΦΟΣ - Paulo Coelho

Ο διάσημος συγγραφέας Paulo Coelho (Κοέλιο) γράφει μια όμορφη ερωτική ιστορία αγάπης, με τίτλο "Το σύννεφο και ο αμμόλοφος", ένα τρυφερό κείμενο για την αγάπη και τη δύναμη που έχει να αλλάξει τη ζωή μας σε μερικές μόνο στιγμές…

"Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.
Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.

Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε ν” απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.

- Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος. Η έρημος είναι όλη ίδια!

Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!

Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει τη χρυσαφένια άμμο. Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. ήην ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.

- Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;

- Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή. Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;

- Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.

- Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.

- Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;

- Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.

- Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή. Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο.

Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:

- Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;

- Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.

- Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους . Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια.

Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.

- Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ” έχω ερωτευθεί και θα Τθελα να μείνω εδώ για πάντα.

- Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.

- Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο.

Άρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο. ήην επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή. Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε τους με τη σκιά των δέντρων της."

Ο έρωτας στην ποίηση

"Της αγάπης" ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

Μπακίρι από γιαννιώτη γανωτζή

να φέγγει να σπιθοβολάει το γέλιο σου

τα λόγια σου να σκάνε μέσα μου

σαν τις χειρομπομπίδες.

Κορμί που λάχτιζες σαν αγριμάκι

προτού σε πάρει ο ύπνος,

τρεις νύχτες τώρα με διπλό προσκέφαλο

αχνίζω νικοτίνη,

τρέχω με ογδόντα πυρετό

ύστερα με διακόσια

τρελαίνομαι στις δημοσιές.

Κι η μοναξιά ένα μάθημα πικρό

κι ο θάνατος μια μαύρη κουβαρίστρα

έλα με την αγάπη

έλα με το νερό.

Μη λείψεις άλλο μη μ’ αφήσεις

παλάμη διάφανη κι ορθή καρδιά,

που σ’ αγαπώ που με τρομάζεις,

που μου ’δωσες ψωμί κι αστροφεγγιά

το μέταλλο του στήθους πάλι

και του κορμιού το κοιμισμένο τύμπανο.

 

Είμαι τρελή να σ'αγαπώ - Μαρία Πολυδούρη

  Είμαι τρελή να σ' αγαπώ, αφού πια έχεις πεθάνει, 
να λιώνω στη λαχτάρα των φιλιών, 
να νιώθω τώρα πως αυτό που μου' δωσες δε φτάνει, 
δε φτάνει η δρόσος των παλιών.
Με μιαν ασίγαστη μανία να θέλω ό,τι μου λείπει, 
να θέλω ό,τι μου κράτησες κρυφό, 
κι έτσι να δέρνομαι μ' αυτό το μάταιο καρδιοχτύπι. 
Στα μάτια σου την τρέλα να ρουφώ.
Τι θ' απογίνω, αγαπημένε, που θα σε ζητήσω ;
Άλλοτε οι μέρες φεύγανε στην προσμονή σου σκιές. 
Αιώνες καρτερώντας σε μπορούσα να διανύσω, 
με τ' όνειρό σου οι πίκρες μου γλυκιές.
Που να' σαι ; Τι ν' απόμεινε από σε να το ζητήσω ;
Που να' ναι το στερνό μου αυτό αγαθό ;
Ω, δεν μπορεί μια ολόκληρη ζωή γι' αυτό να ζήσω, 
και μάταια καρτερώντας να χαθώ.
Άνοιξη ! Ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα. Μάγια, μύρα 
παντού, και σ' αγαπώ, σε καρτερώ. 
Βραδύνεις κι υποψιάζομαι, ζηλεύω, δε σου πήρα 
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.
Τα λόγια σου ! Ω τα λόγια σου, μια υπόσχεση που καίει, 
μια υπόσχεση που αργεί πολύ να 'ρθεί. 
Τ' ακούω παντού, δεν παύουνε. Μέσα τους κάτι κλαίει, 
μέσα τους τρέμει η αγάπη σου, προτού μοιραία χαθεί.
Τα λόγια σου με μέθυσαν τη μέθη του θανάτου 
κι ακόμα δεν εσίγασαν. Μιλούν 
και με τρελαίνουν, με μεθούν, με φέρνουν πιο σιμά σου, 
ενώ πιο ακαταμάχητα στην ύπαρξή καλούν.
Αγαπημένε, αν τη ζωή τη δώσω πίσω, πε μου, 
τι θα ωφελήσει, αφού δε θα σε βρω ; 
Δε λογαριάζω τη ζωή, μα πως μπορεί, καλέ μου, 
να σβήσει πια η αγάπη μου ; Και να μη σ' αγαπώ,
ενώ θα 'ναι Άνοιξη παντού που ακούστηκε η φωνή μας 
να επικαλείται τον αιώνιον έρωτα, και μείς 
στεφάνι να του πλέκουμε με μόνο το φιλί μας, 
μέσα στο γιορτασμό λατρείας θερμής.
Ω ! δε μου δίνει ο θάνατος καμιά, καμιάν ελπίδα, 
και μου τις έσβησε η Ζωή σα μια ψυχρή πνοή. 
Τώρα μου μένει στου έρωτα την άγρια καταιγίδα 
να ιδώ να μετρηθούν για με θάνατος και ζωή.  

 Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ  "ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ …"
Εκ του Γαλλικού
Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!
Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!


"ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΟΥ" Κώστας Καρυωτάκης
Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.
Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.
Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!
Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε
παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια...
Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,
του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.
Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει
η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα
Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι· δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου.


Νίκος Εγγονόπουλος

ΠΟΙΗΜΑ  ΠΟΥ  ΤΟΥ  ΛΕΙΠΕΙ Η ΧΑΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΔΩΡΗΤΡΙΑ ΠΟΘΟΥ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗΣ

αφού το θέλεις γυναίκα αρμονική κι’  ωραία έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊού ετοποθέτησες απλά κι’ ευγενικά
     μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια μέσα στο παλιό — ιταλικό μου φαίνεται — βάζο με παραστάσεις
      γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών έλα πέσε στα χέρια μου και χάρισέ μου — αφού το θέλεις — τη θλίψη του πρασίνου βλέμματός σου την βαθειά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα στα μακρυά
      μαλλιά σου τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

 

Μενέλαος Λουντέμης "Ερωτικό κάλεσμα"

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις , έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Κώστας Ουράνης "Η αγάπη"

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα
αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί δίχως να νιώσεις από πού
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα

θε να σου κλείσει απαλά, με τ’ άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει:
"Ποια είμ’ εγώ;"
απ’ της καρδιάς στο σκίρτημα θα καταλάβεις ποια `ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς...Αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί.
Κλειστά όλα να `ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ’ αγκαλιάσει.

Ειδέ, κι αν έχεις ανοιχτή την πόρτα για να τη δεχτείς,
και σαν φανεί τρέξεις σ’ αυτή κι εμπρός στα πόδια της συρθείς
αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί αλλιώς θα προσπεράσει.

Οδυσσέας Ελύτης "Η Μαρίνα των βράχων"

Γιάννης Ρίτσος

                                Εαρινή Συμφωνία
(Η «Εαρινή συμφωνία» είναι η πρώτη εκτενής ποιητική συλλογή τού Γιάννη Ρίτσου με βασικό θεματικό μοτίβο την ερωτική αγάπη. Γράφτηκε το 1938 και, όπως δηλώνεται από τον τίτλο («Εαρινή συμφωνία»), ανήκει στην άνοιξη και τη μουσική.)
                          Χρήστος Μπουλώτης Θυμάσαι

Annabel Lee – ερωτικό ποίημα του Edgar Allan Poe

Έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια από τότε
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Που κάποια κόρη ζούσε, ίσως την ξέρετε
Άναμπελ Λη ήταν το όνομα της
Κι η κορη αυτή ζούσε με μόνο μια σκέψη
Να με αγαπά και να την αγαπώ.
Ήμαστε ακόμα τότε και οι δυο παιδιά
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
αλλά αγαπιόμαστε με μιαν αγάπη μεγαλύτερη ακόμα κι από την αγάπη
εγώ και η δική μου Άναμπελ Λη .
Με μιαν αγάπη που τη ζήλευαν τα φτερωτά σεραφείμ στον ουρανό
Μας ζήλευαν εκείνη κι εμένα.
Κι αυτός ήταν ο λόγος που χρόνια πριν
Σε αυτό το βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Φύσηξε ένας άνεμος από ένα σύννεφο
και πάγωσε την όμορφη μου Άναμπελ Λη
Κι έτσι οι συγγενείς της ήρθαν και
την πήραν μακριά από εμένα
να την κλείσουν μέσα σε ένα μνήμα
Στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα
Οι άγγελοι, που δεν είχαν ούτε τη μισή δική μας ευτυχία
ζήλεψαν εμένα και εκείνη
Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (και το ξέρουν όλοι
στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα)
ότι ένας άνεμος από ένα σύννεφο τη νύχτα
παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άναμπελ Λη.
Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή από την αγάπη
αυτών που είναι μεγαλύτεροι μας
Αυτών που είναι σοφότεροι από εμάς
Και ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο ψηλά
ούτε οι δαίμονες κάτω από τη θάλασσα
μπορούν να χωρίσουν την ψυχή μου
από την ψυχή της Αναμπελ Κη
Γιατί το φεγγάρι ποτέ δε φέγγει χωρίς να μου φέρει όνειρα
της όμορφης Άναμπελ Λη
και τα αστέρια δε βγαίνουν ποτέ, αλλά νιώθω τα λαμπερά μάτια
της όμορφης Άναμπελ Λη
Και έτσι, όλη τη νύχτα, ξαπλώνω δίπλα από
την αγαπημένη μου, τη ζωή μου και τη γυναίκα μου
στο μνήμα δίπλα από τη θάλασσα
στον τάφο της εκεί που σκάει το κύμα.

She Walks In Beauty – Lord Byron, στιχοι σε μετάφραση

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον  ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα
στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει
ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό
διυλισμένο στο απαλό φως,
που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα
Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,
την ανείπωτη της χάρη θα χαλούσαν,
εκείνη που κυματίζει σε κάθε πλεξούδα
ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της
εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με τόση γλύκα
πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν
Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν
που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη
τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά
μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη…

Ποθώ το στόμα σου – Παμπλο Νερουντα

Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου ,
Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους ,
Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει ,
Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα .
Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο ,
Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού ,
Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου ,
θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο .
Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου ,
Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου ,
θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου .
Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως ,
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά ,
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.
(Είναι γνωστό οτι ο Πάμπλο Νερούντα (Pablo Neruda) είναι ένας από τους πιο τρυφερούς και  ερωτικούς ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.)

Σ΄αγαπώ – ποίημα από το Λίβανο

 Σ' αγαπώ περισσότερο απ΄όσο μια ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αγαπήσει,
περισσότερο απ΄όσο ένας ποιητής ονειρεύεται ή ένας ερωτευμένος αισθάνεται.
Είσαι το σύννεφο με το υπέροχο άρωμα που στάλθηκε απ΄τον παράδεισο,
για να ρίξει πάνω μου τη βροχή του, την ευλογημένη δροσιά.
Αισθάνομαι την καρδιά σου, τις φλέβες σου να κυλούν μέσα στις δικές μου,
χωρίς καμιά χαραμάδα ανάμεσα μας για να χωθεί ο ακάθαρτος κόσμος.
Η καρδιά μου στέκει απέναντι στη δική σου, αντικρίζει τη δίδυμη εικόνα της,
σαν δυο χέρια που πλέκονται σε αέρινο όρκο.
Μέσα μας κόκκινο κρασί ενώνεται με κόκκινο κρασί,
φτιάχνουν μείγμα μεθυστικό από άρωμα, αύρα και δροσιά του πρωινού.
Η έμπνευση μου κατοικεί μέσα στα μάτια σου,
τα χείλη σου ενώνονται με τα δικά μου και οδηγούν την ποίηση μου.
Σε σένα και σε μένα η φωτιά φουντώνει, χωρίς κανείς να ρίχνει ξύλα.
Μολονότι είμαστε ήρεμοι, η καταιγίδα ξεσπά μέσα μας.
(Ενα ποίημα για την αγάπη και τον έρωτα από τον Λιβανέζο ποιητή Llyas Abu Shaaka, (1903-1947), που πρωταγωνίστησε στο ρεύμα του Ρομαντισμού τις δεκαετίες του 1930 και 1940 στη πατρίδα του, απελευθερώνοντας την έκφραση των συναισθημάτων στην ποίηση.)