Με την ποίηση πολεμάμε τον ρατσισμό

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης οι μαθήτριες Αγγελική Μπάγια και Στυλιανή Ζήση έγραψαν το παρακάτω ποίημα. Μπράβο, κορίτσια!

Το ποίημα φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Δείτε το ΕΔΩ και στη σελίδα του Υπουργείου στο facebook. 

«ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ»
Γύρω από τον κόσμο
όλοι οι άνθρωποι πιασμένοι,
άσπροι, μαύροι, πλούσιοι, φτωχοί, αλλόθρησκοι.
Γύρω στον κόσμο
όλοι οι άνθρωποι ταξιδεύουν
για να βρουν αδέρφια με τα οποία δε μοιάζουν.
Ένα Αμερικανάκι πιασμένο με ένα Αφρικανάκι,
ένα Αφρικανάκι πιασμένο με ένα Αμερικανάκι.
Η αδελφοσύνη φτιάχνεται από την καρδιά
και όχι από το χρώμα του δέρματος.
Ένας  χριστιανός πιασμένος με έναν μουσουλμάνο,
ένας πλούσιος πιασμένος με έναν φτωχό,
ένας πολιτισμένος πιασμένος με έναν απολίτιστο,
ένας νηφάλιος πιασμένος με έναν αλκοολικό,
ένας ατρόμητος πιασμένος με έναν φοβισμένο,
ένας άνθρωπος πιασμένος με έναν άλλον.
Δυο άνθρωποι μαζί,
δύο άνθρωποι σαν ένας.
Όλοι έχουν ένα κοινό,
κυνηγούν το καλύτερο.
Τόσο διαφορετικοί μα τόσο ίδιοι!
Και κάποιοι άλλοι κάθονται στην άκρη,
αρνούνται να πιαστούνε με τους άπιστους,
τους μαύρους, τους ξοφλημένους, όπως τους αποκαλούν.
Αρνούνται κατηγορηματικά, αρνούνται να αλλάξουν τον κόσμο
μα πιο πολύ τον εαυτό τους…
Μη κολλήσουν κανα μικρόβιο και γίνουν σαν αυτούς.
Το μυαλό τους στενό σα βελονότρυπα,
η βούλησή τους ως εκεί που μπορούν να δουν.
Ένα παιδί τους προσφέρει το χέρι του,
εκείνοι το απορρίπτουν.
Ένα παιδί τους προσφέρει το κλειδί
και εκείνοι το πετούν.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΑΓΙΑ
ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΖΗΣΗ

21 Μαρτίου 2016: "Με την ποίηση πολεμάμε τον ρατσισμό"

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού. Ταυτόχρονα έχει οριστεί και ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Ο διπλός συμβολισμός αυτής της ημέρας πιστεύουμε ότι μπορεί να αξιοποιηθεί με γόνιμο τρόπο στην εκπαιδευτική διαδικασία. Περιμένουμε ιδέες και προτάσεις από τους μαθητές μας!

19 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

 Ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, που σαν σήμερα 18 Μαρτίου έφυγε από τη ζωή, αλλά παραμένει πάντα ζωντανή η μνήμη του μέσα από το τόσο σπουδαίο έργο του, παρακολουθήστε ΕΔΩ

Πρωταπριλιά

 Καλό μήνα σε όλους! Πρωταπριλιά σήμερα και η Άνοιξη άρχισε να μπαίνει για τα καλά στη ζωή μας!

πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη

 Μια μέρα σαν σήμερα γεννήθηκε η Μαρία Πολυδούρη (1 Απριλίου 1902 - 29 Απριλίου 1930) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής.

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Μ᾿ ἀπάντησες στὸ δρόμο σου, Ποιητή.
Ἤμουν τὸ πρωτολούλουδο τοῦ Ἀπρίλη.
Ἡ δίψα τῆς ἀγάπης ποὺ ζητεῖ
σοῦ φλόγιζε τὴ σκέψη καὶ τὰ χείλη.

Ἤμουν τὸ πρωτολούλουδο. Κλειστὴ
τότε ἡ πηγὴ τῶν στοχασμῶν μου, ἐμίλει
μόνο ἡ καρδιά μου ἀθώα καὶ λατρευτή,
ὅταν τὸ πρῶτο βλέμμα μου εἶχες στείλει.

Μὲ τὸν καιρό, τὸν πόθο σου σ᾿ ἐμὲ
νὰ φανερώσης σίμωσες. Ὠιμέ,
εἴμασταν μιᾶς γενιᾶς παιδιά. Ἡ καρδιά μας

Ἀγάπαε μὲ τὸ πάθος ποὺ ζητᾶ
νὰ πάρη, τὸ αἰσθανθήκαμε φρικτὰ
καὶ πήραμεν ἀλλοῦθε τὴ ματιά μας.

Παγκόσμια μέρα ποίησης 2014

Ας κάνουμε μια στάση από τους γοργούς και αγχώδεις ρυθμούς τις καθημερινότητας. Σήμερα είναι παγκόσμια μέρα ποίησης. Ας βρούμε λοιπόν καταφύγιο στην ποίηση! 

Οι στίχοι ταξιδεύουν με το Μετρό και τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, θα προβάλλονται στις οθόνες των σταθμών του Μετρό και του Ηλεκτρικού Σιδηρόδρομου ποιήματα των Διονύσιου Σολωμού, Ανδρέα Κάλβου, Κ.Π. Καβάφη, Άγγελου Σικελιανού, Κώστα Βάρναλη, Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Καββαδία, Γιάννη Ρίτσου, Οδυσσέα Ελύτη, Μίλτου Σαχτούρη, Νάνου Βαλαωρίτη, Νίκου Καρούζου, Τάσου Λειβαδίτη, Μιχάλη Κατσαρού, Μανώλη Αναγνωστάκη, Τίτου Πατρίκιου και Κικής Δημουλά. Οι επιβάτες των Σταθερών Συγκοινωνιών Α.Ε. θα «κάνουν στάση» για λίγα λεπτά της ώρας, ενώ επιβιβάζονται ή αποβιβάζονται των συρμών και θα έχουν την ευκαιρία, να διαβάζουν στίχους κορυφαίων ποιητών. Η εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες και ο Κύκλος Ποιητών στις 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, δίνουν μια άλλη νότα στις μετακινήσεις των επιβατών.

Η Έλντα εμπνέεται από τον Κωστή Παλαμά

KΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (H εργασία της Έλντας) from marinakalt

ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ

Ο. Ελύτης, «Το Ερημονησι» (απο Τα Ρω του Έρωτα, 1972)

Γεια σου Απρίλη

γεια σου Μάρτη

και πικρή Σαρακοστή

 

βάζω πλώρη και κατάρτι

και γυρεύω ένα νησί

που δε βρίσκεται στο χάρτη.

 

Το κρατάνε στον αέρα

τέσσερα χρυσά πουλιά

δε γνωρίζω εκεί πέρα

ούτε κλέφτη ούτε φονιά

ούτε μάνα και πατέρα.

 

Τα λουλούδια μεγαλώνουν

κάθε νύχτα τρεις οργιές

τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές

σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

 

Μες στης ερημιάς τ’ αγέρι

όλ’ αγιάζουνε μεμιάς

πιάνεις του Θεού το χέρι

και τα κύματα ακουμπάς

σαν αγριοπεριστέρι.

 

Γεια σας έχτρες γεια σας μίση

και γινάτι καθενός

άμα βρεις το ερημονήσι

όλα τ’ άλλα είναι καπνός

μια φορά να το ‘χεις ζήσει».

Ο. Ελυτης, «Τα Ελληνακια» (απο Τα Ρω του Έρωτα, 1972)

Τον Μάρτη περικάλεσα

και τον μικρό Νοέμβρη

Τον Αύγουστο τον φεγγερό

κακό να μη μας έβρει

 

Γιατ’ είμαστε μικρά παιδιά

είμαστε δυο Ελληνάκια

Μες στα γαλάζια πέλαγα

και στ’ άσπρα συννεφάκια

 

Γιατ’ είμαστε μικρά παιδιά

κι η αγάπη μας μεγάλη

Που αν τη χωρέσουμε απ’ τη μια

περσεύει από την άλλη

 

Κύματα σύρετε ζερβά

κι εσείς τα σύννεφα δεξιά

Φάληρο με Περαία

μια γαλανή σημαία.

 

Μ. Αναγνωστακης, «Τοπιο» (απο τις Παρενθεσεις, 1956)

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη….
Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφορα
Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση
Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.
Είναι μια ήρεμη σιωπή, μην περιμένεις απάντηση
Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή,
Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.
Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.

 

Το βιβλίο σημαδεμένο στη σελίδα 16.
Το πρόγραμμα της συναυλίας για την άλλη Κυριακή.

Κικη Δημουλα, «Ουτοπιες» (απο τα Ποιηματα, 1998)

 Καθ’ οδόν

(7 και 30’ πρωινή προς εργασίαν)

συναντώ τον Μάρτιο

ευδιάθετον,

υπαινιγμών πλήρη

περί ανοίξεως και λοιπά.

 

Αναβάλλω την υπόστασή μου

ανακόπτω τη σύμβασή μου

με το χειμώνα

και διασπείρομαι σε χώμα.

Μια μικρή γη φυσική συντελούμαι,

ξαπλωμένη, απλωμένη

απέναντι στο

καθ’ όλα σύμφωνο

σύμπαν.

Φυτεύομαι άνθη,

ανθίζω συναισθήματα,

και είμαι πολύ καλά

εις άπλετον προορισμόν

και τοποθέτησιν.

«Απαγορεύεται η άνοιξις!»

ξάφνου μια πινακίδα – σύννεφο

απειλεί. Αμέσως

μια βροχή άρχισε κι έλεγε

εις βάρος της ανοίξεως

και εις βάρος μου,

ένας δύσθυμος άνεμος

μου κατάσχει τα άνθη,

μου κατάσχει τα συναισθήματα

και μ’ οδηγεί στο Γραφείο.

 

Παράβασις, λοιπόν, βαρεία,

και μάλιστα καθ’ οδόν,

από κυρία σχεδόν ώριμη

με οικογενειακές υποχρεώσεις,

και πολυετή θητείαν

εις Δημοσίαν θέση

και χειμώνες.”

ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΣΧΟΛΗ

επτανησιακή σχολή

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ας γνωρίσουμε τον εθνικό μας ποιητή, ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο: ΕΔΩ

Η ΛΥΡΙΚΗ ΤΟΛΜΗ ΤΟΥ ΚΑΛΒΟΥ

Το 1826 δημοσιεύτηκαν στο Παρίσι τα Λυρικά του Κάλβου σε γαλλική μετάφραση. Είναι η δεύτερη συλλογή του ποιητή μετά τη Λύρα και περιλαμβάνει άλλες δέκα ωδές που συντέθηκαν με αφορμή τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. 

Οι Ωδες των Λυρικών είναι αμεσότερες σε σχέση με τις προγενέστερες της Λύρας, παρακολουθώντας κατά πόδας τα σημαντικότερα από τα δρώμενα και τα ιστορικά γεγονότα εκείνων των ετών και γραμμένες σχεδόν όλες εν θερμώ. Στη συλλογή συμπεριλαμβάνεται και η ανθολογημένη ωδή ΤΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ, στην οποία εξυμνείται η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη, ως αντεκδίκηση για τη σφαγή των κατοίκων των ελληνικών νησιών και κυρίως της Χίου το 1822

Διαβάζουμε το βιογραφικό του Ανδρέα Κάλβου ΕΔΩ

Κ. Καρυωτάκης - Μ. Πολυδούρη

Ξεκινάμε το ταξίδι μας στην ποίηση

Τι είναι, λοιπόν, η ποίηση;

• Η ποίηση για τον Εμπειρίκο:

"Η ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ' άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος."

• H ποίηση για τον Τ.Σ.'Ελιοτ:

"Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα"

• H ποίηση για τον Τίτο Πατρίκιο :

Η ποίηση είναι μια λύτρωση ατομική - αν όχι ανάδειξη. Μπορείς μιαν άκρη μόνο της αλήθειας να σηκώσεις, να ρίξεις λίγο φως στην πλαστογραφημένη σου ζωή

H ποίηση για τον Κώστα Καρυωτάκη:

Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

H ποίηση για τον Γιώργο Σεφέρη:

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.

• H ποίηση για τον Νικηφόρο Βρεττάκο:

Η ποίηση δεν είναι παρά ένας μεγεθυντικός φακός της πραγματικότητας. Η μεγέθυνση των αληθινών διαστάσεων του ανθρώπου και του κόσμου που μας περιβάλλει, μπορεί να μας μεταδώσει την αίσθηση του μεγαλείου της ζωής την οποία είμαστε έτοιμοι να καταστρέψουμε.

• H ποίηση για τον Μανώλη Αναγνωστάκη:

Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.
 Η ποίηση είναι δυο θαμποί προβολείς μες στην ομίχλη, ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη ζω.

• H ποίηση για τον Μπόρχες:

'Οταν διαβάζουμε ένα καλό ποίημα, φανταζόμαστε πως κι εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας.

• H ποίηση για τον Edgar Allan Poe:

Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε.

• H ποίηση για την Κική Δημουλά

Οι λέξεις φταίνε... αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν' αρχίσουν να συμβαίνουν...

• Η ποίηση για τον Γιάννη Ρίτσο:  

Η ποίηση είναι χρονική και διαχρονική, απευθύνεται στον κόσμο και απευθύνεται στους αιώνες. Εκφράζει την βαθύτατη επιθυμία όλων μας να προεκτείνουμε τα όρια της διττότητας μας μέσα σε κάποια περιοχή της αθανασίας. Όλοι οι άνθρωποι αυτό κάνουν. Έχουν δύο ένστικτα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το ένστικτο της διαιώνισης μέσα από την παραγωγή έργων πνευματικών.

•  Αρχαία Ελλάδα

Η ποίηση είναι η αιτία που φθείρει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι.
Πλάτωνας
Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση, και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει.
Σιμωνίδης
"Διο ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού. Τούτων γαρ οι μεν εύπλαστοι οι δε εκστατικοί εισίν".
(Η τέχνη της ποίησης είναι έργο του προικισμένου μάλλον παρά του μανικού καλλιτέχνη, γιατί ο πρώτος είναι ο επιδέξιος μιμητής, ενώ ο δεύτερος κατέχεται από ενθουσιασμό και του λείπει η ψυχική ηρεμία).
Αριστοτέλης

Σε κάθε έκφανση της ζωής σου, λοιπόν, σε κάθε συναίσθημα που βιώνεις, σε κάθε σκέψη που κάνεις, "Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση", λέει ο Τίτος Πατρίκιος στη νέα ποιητική συλλογή του.

Ένα όμορφο κολάζ από τη Δήμητρα με αφορμή το έτος Καβάφη

Ταξιδέψαμε μέσα από τους στίχους του Κ.Π. Καβάφη και κρατήσαμε στίχους που μίλησαν στην καρδιά μας. Αφόρμησή μας, τα δύο ποιήματα στο βιβλίο των Κειμένων της Γ' Γυμνασίου, "Φωνές" και "Τείχη", αλλά και το γεγονός ότι το 2013 είναι αφιερωμένο στον Αλεξανδρινό ποιητή. Ένα μεγάλο μπράβο στη Δήμητρα!

Ο έρωτας στην ποίηση

"Της αγάπης" ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

Μπακίρι από γιαννιώτη γανωτζή

να φέγγει να σπιθοβολάει το γέλιο σου

τα λόγια σου να σκάνε μέσα μου

σαν τις χειρομπομπίδες.

Κορμί που λάχτιζες σαν αγριμάκι

προτού σε πάρει ο ύπνος,

τρεις νύχτες τώρα με διπλό προσκέφαλο

αχνίζω νικοτίνη,

τρέχω με ογδόντα πυρετό

ύστερα με διακόσια

τρελαίνομαι στις δημοσιές.

Κι η μοναξιά ένα μάθημα πικρό

κι ο θάνατος μια μαύρη κουβαρίστρα

έλα με την αγάπη

έλα με το νερό.

Μη λείψεις άλλο μη μ’ αφήσεις

παλάμη διάφανη κι ορθή καρδιά,

που σ’ αγαπώ που με τρομάζεις,

που μου ’δωσες ψωμί κι αστροφεγγιά

το μέταλλο του στήθους πάλι

και του κορμιού το κοιμισμένο τύμπανο.

 

Είμαι τρελή να σ'αγαπώ - Μαρία Πολυδούρη

  Είμαι τρελή να σ' αγαπώ, αφού πια έχεις πεθάνει, 
να λιώνω στη λαχτάρα των φιλιών, 
να νιώθω τώρα πως αυτό που μου' δωσες δε φτάνει, 
δε φτάνει η δρόσος των παλιών.
Με μιαν ασίγαστη μανία να θέλω ό,τι μου λείπει, 
να θέλω ό,τι μου κράτησες κρυφό, 
κι έτσι να δέρνομαι μ' αυτό το μάταιο καρδιοχτύπι. 
Στα μάτια σου την τρέλα να ρουφώ.
Τι θ' απογίνω, αγαπημένε, που θα σε ζητήσω ;
Άλλοτε οι μέρες φεύγανε στην προσμονή σου σκιές. 
Αιώνες καρτερώντας σε μπορούσα να διανύσω, 
με τ' όνειρό σου οι πίκρες μου γλυκιές.
Που να' σαι ; Τι ν' απόμεινε από σε να το ζητήσω ;
Που να' ναι το στερνό μου αυτό αγαθό ;
Ω, δεν μπορεί μια ολόκληρη ζωή γι' αυτό να ζήσω, 
και μάταια καρτερώντας να χαθώ.
Άνοιξη ! Ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα. Μάγια, μύρα 
παντού, και σ' αγαπώ, σε καρτερώ. 
Βραδύνεις κι υποψιάζομαι, ζηλεύω, δε σου πήρα 
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.
Τα λόγια σου ! Ω τα λόγια σου, μια υπόσχεση που καίει, 
μια υπόσχεση που αργεί πολύ να 'ρθεί. 
Τ' ακούω παντού, δεν παύουνε. Μέσα τους κάτι κλαίει, 
μέσα τους τρέμει η αγάπη σου, προτού μοιραία χαθεί.
Τα λόγια σου με μέθυσαν τη μέθη του θανάτου 
κι ακόμα δεν εσίγασαν. Μιλούν 
και με τρελαίνουν, με μεθούν, με φέρνουν πιο σιμά σου, 
ενώ πιο ακαταμάχητα στην ύπαρξή καλούν.
Αγαπημένε, αν τη ζωή τη δώσω πίσω, πε μου, 
τι θα ωφελήσει, αφού δε θα σε βρω ; 
Δε λογαριάζω τη ζωή, μα πως μπορεί, καλέ μου, 
να σβήσει πια η αγάπη μου ; Και να μη σ' αγαπώ,
ενώ θα 'ναι Άνοιξη παντού που ακούστηκε η φωνή μας 
να επικαλείται τον αιώνιον έρωτα, και μείς 
στεφάνι να του πλέκουμε με μόνο το φιλί μας, 
μέσα στο γιορτασμό λατρείας θερμής.
Ω ! δε μου δίνει ο θάνατος καμιά, καμιάν ελπίδα, 
και μου τις έσβησε η Ζωή σα μια ψυχρή πνοή. 
Τώρα μου μένει στου έρωτα την άγρια καταιγίδα 
να ιδώ να μετρηθούν για με θάνατος και ζωή.  

 Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ  "ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ …"
Εκ του Γαλλικού
Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!
Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας… πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!


"ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΟΥ" Κώστας Καρυωτάκης
Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.
Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.
Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!
Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε
παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια...
Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,
του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.
Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει
η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα
Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι· δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου.


Νίκος Εγγονόπουλος

ΠΟΙΗΜΑ  ΠΟΥ  ΤΟΥ  ΛΕΙΠΕΙ Η ΧΑΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΔΩΡΗΤΡΙΑ ΠΟΘΟΥ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗΣ

αφού το θέλεις γυναίκα αρμονική κι’  ωραία έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊού ετοποθέτησες απλά κι’ ευγενικά
     μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια μέσα στο παλιό — ιταλικό μου φαίνεται — βάζο με παραστάσεις
      γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών έλα πέσε στα χέρια μου και χάρισέ μου — αφού το θέλεις — τη θλίψη του πρασίνου βλέμματός σου την βαθειά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα στα μακρυά
      μαλλιά σου τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

 

Μενέλαος Λουντέμης "Ερωτικό κάλεσμα"

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις , έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Κώστας Ουράνης "Η αγάπη"

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα
αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί δίχως να νιώσεις από πού
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα

θε να σου κλείσει απαλά, με τ’ άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει:
"Ποια είμ’ εγώ;"
απ’ της καρδιάς στο σκίρτημα θα καταλάβεις ποια `ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς...Αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί.
Κλειστά όλα να `ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ’ αγκαλιάσει.

Ειδέ, κι αν έχεις ανοιχτή την πόρτα για να τη δεχτείς,
και σαν φανεί τρέξεις σ’ αυτή κι εμπρός στα πόδια της συρθείς
αν είναι να `ρθει θε να `ρθεί αλλιώς θα προσπεράσει.

Οδυσσέας Ελύτης "Η Μαρίνα των βράχων"

Γιάννης Ρίτσος

                                Εαρινή Συμφωνία
(Η «Εαρινή συμφωνία» είναι η πρώτη εκτενής ποιητική συλλογή τού Γιάννη Ρίτσου με βασικό θεματικό μοτίβο την ερωτική αγάπη. Γράφτηκε το 1938 και, όπως δηλώνεται από τον τίτλο («Εαρινή συμφωνία»), ανήκει στην άνοιξη και τη μουσική.)
                          Χρήστος Μπουλώτης Θυμάσαι

Annabel Lee – ερωτικό ποίημα του Edgar Allan Poe

Έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια από τότε
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Που κάποια κόρη ζούσε, ίσως την ξέρετε
Άναμπελ Λη ήταν το όνομα της
Κι η κορη αυτή ζούσε με μόνο μια σκέψη
Να με αγαπά και να την αγαπώ.
Ήμαστε ακόμα τότε και οι δυο παιδιά
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
αλλά αγαπιόμαστε με μιαν αγάπη μεγαλύτερη ακόμα κι από την αγάπη
εγώ και η δική μου Άναμπελ Λη .
Με μιαν αγάπη που τη ζήλευαν τα φτερωτά σεραφείμ στον ουρανό
Μας ζήλευαν εκείνη κι εμένα.
Κι αυτός ήταν ο λόγος που χρόνια πριν
Σε αυτό το βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Φύσηξε ένας άνεμος από ένα σύννεφο
και πάγωσε την όμορφη μου Άναμπελ Λη
Κι έτσι οι συγγενείς της ήρθαν και
την πήραν μακριά από εμένα
να την κλείσουν μέσα σε ένα μνήμα
Στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα
Οι άγγελοι, που δεν είχαν ούτε τη μισή δική μας ευτυχία
ζήλεψαν εμένα και εκείνη
Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (και το ξέρουν όλοι
στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα)
ότι ένας άνεμος από ένα σύννεφο τη νύχτα
παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άναμπελ Λη.
Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή από την αγάπη
αυτών που είναι μεγαλύτεροι μας
Αυτών που είναι σοφότεροι από εμάς
Και ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο ψηλά
ούτε οι δαίμονες κάτω από τη θάλασσα
μπορούν να χωρίσουν την ψυχή μου
από την ψυχή της Αναμπελ Κη
Γιατί το φεγγάρι ποτέ δε φέγγει χωρίς να μου φέρει όνειρα
της όμορφης Άναμπελ Λη
και τα αστέρια δε βγαίνουν ποτέ, αλλά νιώθω τα λαμπερά μάτια
της όμορφης Άναμπελ Λη
Και έτσι, όλη τη νύχτα, ξαπλώνω δίπλα από
την αγαπημένη μου, τη ζωή μου και τη γυναίκα μου
στο μνήμα δίπλα από τη θάλασσα
στον τάφο της εκεί που σκάει το κύμα.

She Walks In Beauty – Lord Byron, στιχοι σε μετάφραση

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον  ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα
στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει
ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό
διυλισμένο στο απαλό φως,
που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα
Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,
την ανείπωτη της χάρη θα χαλούσαν,
εκείνη που κυματίζει σε κάθε πλεξούδα
ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της
εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με τόση γλύκα
πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν
Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν
που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη
τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά
μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη…

Ποθώ το στόμα σου – Παμπλο Νερουντα

Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου ,
Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους ,
Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει ,
Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα .
Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο ,
Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού ,
Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου ,
θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο .
Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου ,
Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου ,
θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου .
Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως ,
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά ,
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.
(Είναι γνωστό οτι ο Πάμπλο Νερούντα (Pablo Neruda) είναι ένας από τους πιο τρυφερούς και  ερωτικούς ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.)

Σ΄αγαπώ – ποίημα από το Λίβανο

 Σ' αγαπώ περισσότερο απ΄όσο μια ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αγαπήσει,
περισσότερο απ΄όσο ένας ποιητής ονειρεύεται ή ένας ερωτευμένος αισθάνεται.
Είσαι το σύννεφο με το υπέροχο άρωμα που στάλθηκε απ΄τον παράδεισο,
για να ρίξει πάνω μου τη βροχή του, την ευλογημένη δροσιά.
Αισθάνομαι την καρδιά σου, τις φλέβες σου να κυλούν μέσα στις δικές μου,
χωρίς καμιά χαραμάδα ανάμεσα μας για να χωθεί ο ακάθαρτος κόσμος.
Η καρδιά μου στέκει απέναντι στη δική σου, αντικρίζει τη δίδυμη εικόνα της,
σαν δυο χέρια που πλέκονται σε αέρινο όρκο.
Μέσα μας κόκκινο κρασί ενώνεται με κόκκινο κρασί,
φτιάχνουν μείγμα μεθυστικό από άρωμα, αύρα και δροσιά του πρωινού.
Η έμπνευση μου κατοικεί μέσα στα μάτια σου,
τα χείλη σου ενώνονται με τα δικά μου και οδηγούν την ποίηση μου.
Σε σένα και σε μένα η φωτιά φουντώνει, χωρίς κανείς να ρίχνει ξύλα.
Μολονότι είμαστε ήρεμοι, η καταιγίδα ξεσπά μέσα μας.
(Ενα ποίημα για την αγάπη και τον έρωτα από τον Λιβανέζο ποιητή Llyas Abu Shaaka, (1903-1947), που πρωταγωνίστησε στο ρεύμα του Ρομαντισμού τις δεκαετίες του 1930 και 1940 στη πατρίδα του, απελευθερώνοντας την έκφραση των συναισθημάτων στην ποίηση.)