Ένα καινούριο ταξίδι ξεκινά...

Ας ξεκινήσουμε με την ευχή...να είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη μας. Ξανά σε νέα ταξίδια γνώσεων, αναζητήσεων και δημιουργικών στιγμών! Ας απολαύσουμε την Ιθάκη του Καβάφη σε ένα πολύ ωραίο κόμικ εδώ

ΕΝΑ ΝΕΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΝΩΣΗΣ ΞΕΚΙΝΑ!!!

Στο ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς εύχομαι στις μαθήτριες και τους μαθητές καλή και δημιουργική σχολική χρονιά, γεμάτη προκλήσεις, χαρές και επιτυχίες!

"Ανοιχτή επιστολή στους μαθητές που μόλις αποφοίτησαν από το Λύκειο" της Σ. Αλιγιζάκη

 «Όλα σου τα ‘μαθα…» μην ξεχάσω αυτή τη λέξη

Ανοιχτή επιστολή στους μαθητές που μόλις αποφοίτησαν από το Λύκειο και αναμένουν τις βαθμολογίες των πανελλαδικών εξετάσεων.

Φίλε υποψήφιε φοιτητή,

Αυτές τις ημέρες που κορυφώνεται η αγωνία της αναμονής αισθάνομαι την ανάγκη να σου πω λίγα λόγια με την αγάπη και το αίσθημα ευθύνης του εκπαιδευτικού – φροντιστή, που χρόνια τώρα ζει τους νεανικούς αγώνες, σέβεται τις προσπάθειες, αφουγκράζεται τις ανησυχίες και συμμερίζεται τα οράματα και τις  φιλοδοξίες των μαθητών του.

Κατά τις επόμενες ημέρες  θα δεις κάποιους βαθμούς, εκτίμηση των καθηγητών  που διόρθωσαν τα γραπτά σου σε μια διαδικασία, που, όσο και αν σου φαινόταν «βουνό» ένα χρόνο πριν, ήδη έχει γίνει παρελθόν. Μάλιστα σου πρόσφερε μία ακόμη εμπειρία, σου δίδαξε πράγματα, σε έκανε, πιθανότατα, πιο δυνατό και πιο ανθεκτικό.

Οι βαθμοί που θα δεις πιθανόν να είναι στο πλαίσιο των αναμενομένων ή και να διαφοροποιούνται από τις προσδοκίες σου·  εύχομαι να τις υπερβαίνουν. Ωστόσο, αυτοί οι βαθμοί δεν έχουν απόλυτη και μονοσήμαντη αξία ούτε ερμηνεία. Εσύ γνωρίζεις αν σε γενικές γραμμές δικαιώνουν ή αδικούν την προσπάθειά σου, αλλά μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα από τους δικούς σου βαθμούς ούτε από τους βαθμούς των φίλων σου για το τελικό αποτέλεσμα του Αυγούστου.

Οι πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν διαγωνισμό: άρα δεν υπάρχουν σταθερές βάσεις ούτε σταθερά κριτήρια εισαγωγής. Σε λίγο θα έχεις απλώς ένα δείγμα των επιδόσεών σου.  Θα ακούσεις πολλά, από ανθρώπους που γνωρίζουν, από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, από ανθρώπους που τους αρέσει να κρίνουν με ευκολία. Αυτά όλα δεν σε αφορούν. Κλείσε τα αυτιά σου άλλη μία φορά σε όλους. Κάθισε και σκέψου μόνος σου τι θέλεις να πετύχεις με αυτό το «εισιτήριο», που θα έχεις στα χέρια σου. Σκέψου πού θέλεις να πας και έτσι ετοίμασε το «μηχανογραφικό» σου.

Άνοιξε τα μάτια της ψυχής σου, ψάξε μέσα σου, παρατήρησε έξω σου… Ερεύνησε και συζήτησε με ειδικούς, αν χρειαστεί, και με ανθρώπους που εμπιστεύεσαι, ακόμη και τώρα, τι είναι αυτό που σου ταιριάζει. Αν έχεις προσδιορίσει τι θέλεις να σπουδάσεις, είσαι πολύ τυχερός.  Γι’ αυτό τον προορισμό πάντως, αλλά και για κάθε προορισμό που θα επιλέξεις, υπάρχουν πολλοί δρόμοι και πολλές «ταξιδιωτικές επιλογές». Μην απογοητευτείς ούτε από το «εισιτήριο» , δηλαδή τους βαθμούς, ούτε από τον πρώτο σταθμό πιθανόν, δηλαδή,  από το αποτέλεσμα του Αυγούστου. Άρπαξε την ευκαιρία και άρχισε το ωραίο ταξίδι σου αξιοποιώντας όσα καλά  και όσα σπουδαία σου επιφυλάσσει.

Σήμερα υπάρχουν πολλές φαινομενικά διαφορετικές στη συνέχεια όμως συγγενείς επιλογές  σπουδών.  Αν οι βαθμοί σου δεν σου εξασφαλίζουν απ’ ευθείας μετάβαση στο στόχο σου, ερεύνησε πώς μπορείς αλλιώς να τον προσεγγίσεις.  Μην ξεχνάς η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι το άθροισμα των επιλογών του και με τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού θα ανοίξει  ο δρόμος των ατομικών σου επιλογών.

Αν πάλι είσαι από τους τυχερούς που βλέπεις ότι πετυχαίνεις όπου στόχευσες, μη βιαστείς να  ενθουσιαστείς. Ασφαλώς σου πρέπουν τα «μπράβο» όλων, αλλά αυτά δεν φτάνουν. Μη σε μεθά ο έπαινος των γύρω σου. Πρόσεξε να αξιοποιήσεις επίσης σωστά τα εφόδια, που θα λάβεις . Μη βιάζεσαι να φτάσεις στην «Ιθάκη»  σου. Όσο πιο γρήγορα φθάσεις, τόσο πιο λίγα  πράγματα θα έχεις μάθει, τόσο πιο φτωχός θα μείνεις. Να σκέφτεσαι, να ψάχνεις , να σχεδιάζεις τον επόμενο στόχο σου, μα «όσα βουνά κι’ αν ανεβούμε πάντα θα υπάρχουν άλλες κορφές ψηλότερες», καθώς έλεγε ο Παλαμάς, και η ανάβασή τους έχει νόημα όχι μόνο για μας, μα και για την κοινωνία ολόκληρη γύρω μας.

Φίλε υποψήφιε φοιτητή, η νέα φάση του  αγώνα σου  ξεκινά με την ανακοίνωση αυτών των βαθμών. Πρόσεξε καλά πιο κρίσιμη είναι η συμπλήρωση του μηχανογραφικού σου από την ίδια τη διαδικασία των εξετάσεων. Ένα καλό μηχανογραφικό ακυρώνει ή απογειώνει το όποιο βαθμολογικό αποτέλεσμα. Απλώς -τελειώνοντας- να σου θυμίσω ότι  αν αισθάνεσαι αετός, μην  περιορίσεις τη ζωή σου στα όρια του «κοτετσιού». Πίστεψε στη φύση, που αναγνωρίζεις μέσα στην ψυχή σου, δυνάμωσε τα φτερά σου και να είσαι έτοιμος στην κάθε κατάλληλη ευκαιρία να τα ανοίξεις  για το καλό όχι μόνο το δικό σου αλλά όλων μας. Δεν έχει σημασία πού θα βρεθείς το Σεπτέμβριο έχει σημασία ποιος είσαι, ποια είναι η αυτοεικόνα σου, πόση η αυτοεκτίμησή σου και ποιος τελικά θα επιλέξεις να είσαι μετά από δέκα ή και περισσότερους Σεπτεμβρίους. Αξίζει να πετάξεις ψηλά!

Η πρώτη δύναμη σου είναι η νιότη, η δεύτερη πρέπει να είναι η πίστη στον εαυτό σου. Μην παζαρέψεις τα όνειρα σου, μην «τσιγκουνευτείς» το κόστος της πραγμάτωσής τους, γιατί εκεί κρύβεται η ίδια σου η αυτοπραγμάτωση. Προσπάθησε ξανά και ξανά, αν χρειαστεί·  μεθόδευσε τη στρατηγική και τον αγώνα σου. Δεν θα κατακτήσεις τα περήφανα ύψη, αν είσαι ανεκτικός στη μετριότητα.

Καλή τύχη, καλό ταξίδι, καλές επιλογές!

Στέλλα Αλιγιζάκη, φιλόλογος - ιδ. Φροντιστηρίου «Διαλεκτική».

[1] Ο τίτλος του κειμένου παραφράζει το σχετικό τίτλο του βιβλίου του Δημήτρη Μπουραντά, Όλα σου τα ‘μαθα , μα ξέχασα μια λέξη. Αθήνα (Πατάκης) 2007.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Αγαπητοί μαθητές, σας εύχομαι ολόψυχα ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ στον αγώνα που δίνετε, θέλοντας να κατακτήσετε τους στόχους σας. Μια ακόμη δοκιμασία από τις πολλές που θα συναντήσετε στη ζωή σας, ίσως και η πιο ανώδυνη τελικά. Μην το βάζετε κάτω ό,τι κι αν συμβεί, προσπαθήστε όμως για το καλύτερο.

19 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

 Ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, που σαν σήμερα 18 Μαρτίου έφυγε από τη ζωή, αλλά παραμένει πάντα ζωντανή η μνήμη του μέσα από το τόσο σπουδαίο έργο του, παρακολουθήστε ΕΔΩ

Μια ενδιαφέρουσα θεώρηση για τη Νεοελληνική Λογοτεχνία

Η διδασκαλία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας ως καλλιτεχνικό αντικείμενο

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ένα βασικό ζήτημα που συχνά ξεχνάμε όταν μιλάμε για πολιτισμική εκπαίδευση είναι ότι μένουμε μόνο στη διδασκαλία των Καλών Τεχνών, παραβλέποντας ότι η Νεοελληνική Λογοτεχνία αποτελεί ένα διδακτικό αντικείμενο από τον κύκλο της Τέχνης. Το ότι παραβλέπουμε ένα μάθημα που από δεκαετίες έχουμε εισαγάγει στο ελληνικό σχολείο, αποτελεί ταυτόχρονα και τεκμήριο ότι δεν το βλέπουμε καν ως καλλιτεχνικό, αλλά αυθαίρετα φιλολογικό. Το μάθημα, ειδικά στο Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, μέσα από το γνωστό τρόπο ανάλυσης έχει χάσει κάθε καλλιτεχνική λάμψη κι έχει μετεξελιχθεί σε ένα ακόμα μάθημα στείρας κρίσης και κενό δημιουργικής σκέψης, με ευθύνη κυρίως του αναλυτικού προγράμματος, αλλά και δασκάλων.

Το ίδιο το αναλυτικό ουσιαστικά βλέπει το αντικείμενο ως μάθημα γνώσης που οφείλει να τεθεί στην εξεταστική αξιολόγηση της δοσμένης από τον εκπαιδευτικό ανάλυσης. Ωστόσο, οι πληθωρικές φιλολογικές αναλύσεις κάνουν το αντικείμενο όχι μόνο βαρετό, αλλά και ξένο προς τους μαθητές που το βλέπουν ως μάθημα "αποστήθισης".

Ακόμα και οι φιλόλογοι λησμονούν ότι πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό αντικείμενο, για έργα του λόγου με στόχο να μεταφέρουν μηνύματα και συναισθήματα. Αγκυροβολούν στη λογική των αναλύσεων -με τις γνωστές ασύμβατες προς τον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο των μαθητών διδακτικές μεθόδους- με τη στειρότητα που διδάσκονται η αρχαιοελληνική γραμματική και το συντακτικό. Παραβλέπουν μέσα στην αυστηρότητα του αναλυτικού προγράμματος και την ευκολία της έτοιμης ύλης ότι κάνουμε λόγο για κείμενα ζωντανά.

Έτσι, αναπόδραστα τίθεται το ερώτημα, τι μπορούμε να κάνουμε. Πώς θέλουμε ένα νέο αναλυτικό πρόγραμμα; Ποια διδακτική προσέγγιση επιθυμούμε και τι μπορούμε να κάνουμε στο πλαίσιο του υπάρχοντος αναλυτικού;

Αποτελεί επιτακτική ανάγκη, το αντικείμενο να αποκτήσει την καλλιτεχνική του αίγλη. Να ξεφύγει από τις στείρες αναλύσεις και να δώσει έμφαση στην λογοτεχνική παραγωγή των μαθητών και τις δικές τους αναλύσεις. Έχει ιδιαίτερη σημασία να δοθεί ο λόγος στους μαθητές και το πώς αυτοί εκλαμβάνουν ένα έργο, τι εισπράττουν συναισθηματικά, πώς αντιλαμβάνονται το θιγόμενο θέμα και πώς το συνδέουν με το σήμερα. Έτσι, τα λογοτεχνικά έργα μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για συγγραφή κειμένων ιδεών και μαθητικών προσεγγίσεων του ζητήματος που θίγει ένας λογοτέχνης.

Παράλληλα, αντί να κινείται γύρω από έτοιμες -δασκαλοκεντρικές- αναλύσεις, είναι δυνατόν το μάθημα να αποτελέσει το έναυσμα για συγγραφική παραγωγή των ίδιων των μαθητών. Με τη μορφή της αξιολόγησης ή ενός ενδοσχολικού (γιατί όχι και δημοτικού) φεστιβάλ είναι εφικτό να κινητοποιηθούν οι νεαροί προς τη συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων, να παίξουν με τις λέξεις, να γράψουν ποιήματα, διηγήματα ή νουβέλες.

Μάλιστα τούτη η πρόταση καλύπτει και δύο βασικές παιδαγωγικές ανάγκες. Από τη μια το μάθημα ξεφεύγει από τη στειρότητα των παραδοσιακών αναλύσεων και των εξετάσεων. Η αξιολόγηση δε θα γίνεται με τα κλασσικά διαγωνίσματα, αλλά μέσα από την παραγωγή λόγου που θα επιλέξει ο μαθητής.

Ταυτόχρονα, από την άλλη, δίνεται η ευκαιρία στους μαθητές χαμηλών επιδόσεων να αγαπήσουν το μάθημα και γενικότερα την παραγωγή γραπτού λόγου, ενισχύοντας τη βαθμολογία τους ή στη χειρότερη των περιπτώσεων, απολαμβάνοντας μία αναγνώριση της προσπάθειάς τους από τη σχολική κοινότητα ωθώντας τους να προσπαθήσουν ακόμα περισσότερο (από τη συγκριτική αποθάρρυνση των χαμηλών βαθμών).

Η διδασκαλία οφείλει να είναι βιωματική, δημιουργική και διαθεματική. Έτσι, θα είναι ευκολότερη η εκμάθηση των τεχνικών που χρησιμοποιούν οι λογοτέχνες, των σχημάτων λόγου κλπ. Αν το μάθημα γίνει δημιουργικό (και φυσικά μπορεί να γίνει συμμετοχικό και συνεργατικό), θα στραφεί στην έκθεση απόψεων και λογοτεχνικών ανησυχιών του μαθητή μπροστά στο κοινό της τάξης ή του σχολείου. Το διδακτικό αντικείμενο θα γίνει αγαπητό και θα έχει επιτευχθεί ο πραγματικός σκοπός της διδακτικής: η δημιουργική και κριτική αφομοίωση των βασικών αρχών της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής και η εξάσκηση των μαθητών στο γραπτό λόγο. 

Και τούτη η πρόταση συνδέεται άμεσα με τη διδακτική της νεοελληνικής γλώσσας στοχεύοντας στη βελτίωση του μαθητικού επιπέδου. Ήδη κατέχουμε μία από τις χειρότερες θέσεις διεθνώς στην κατανόηση και την κριτική απόδοση κειμένων ποικίλης χρήσης. Καταγράφεται –εμπειρικά και σε μελέτες- μία ιδιαίτερη αδυναμία άρτιας αναπαραγωγής λόγου σε ποικίλες κειμενικές ανάγκες (άρθρα, δοκίμια, προσεγγίσεις φαινομένων κλπ). Έτσι, η στροφή του αναλυτικού προγράμματος στην παρότρυνση των μαθητών να συγγράφουν άρθρα και λογοτεχνικά έργα στο πλαίσιο της διδασκαλίας της Νεοελληνικής Γλώσσας (λογοτεχνίας ή γλώσσας) θα συμβάλει καταλυτικά στη βελτίωση του γλωσσικού επιπέδου.

πηγή: tovivlio.net

 

 

Αγνωστο διήγημα του Παπαδιαμάντη

Νέο, άγνωστο και αθησαύριστο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ανακαλύφθηκε πριν από λίγο καιρό και κυκλοφορεί σήμερα, για πρώτη φορά, ύστερα από 108 χρόνια, από τις εκδόσεις «Ερατώ». Πρόκειται για τη «Νοσταλγία του Γιάννη», ένα χιουμοριστικό, βουκολικό, νησιώτικο διήγημα, με πασχαλινή θεματολογία. Είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Αλήθεια», το 1906, ενώ ο σπουδαίος Σκιαθίτης συγγραφέας ήταν ακόμη εν ζωή (απεβίωσε το 1911 από πνευμονία). Στη συνέχεια, επαναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Οικογένεια», το 1928.

       Από αυτό το έντυπο έγινε η ανακάλυψη, από τον συλλέκτη και ερευνητή ανέκδοτων λογοτεχνικών κειμένων, Νίκο Σαραντάκο. Ο ίδιος ανέλαβε την επιμέλεια, την εισαγωγή και το επίμετρο στην πρώτη αυτή έκδοση του διηγήματος. «Η «Οικογένεια» ήταν λαϊκό εβδομαδιαίο περιοδικό. Μέσω της ανταλλαγής αρχειακού υλικού με τον μεταπτυχιακό φοιτητή Γιώργο Μιχαηλίδη, έφτασε στα χέρια μου το συγκεκριμένο τεύχος και ανακαλύφθηκε η «Νοσταλγία του Γιάννη». Δυστυχώς, η αρχική του δημοσίευση δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα», λέει.

    Η τελευταία φορά που βρέθηκε αθησαύριστο διήγημα του Παπαδιαμάντη ήταν το 2007, το «Γιαλόξυλο», που το έφερε στο φως ο καθηγητής Βασίλειος Τωμαδάκης και αρχικά είχε δημοσιευτεί στο χριστουγεννιάτικο φύλλο της εφημερίδας «Πατρίς», το 1905. Τότε, ο μελετητής και υπεύθυνος έκδοσης πολλών έργων του συγγραφέα, Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, είχε αναφέρει: «Χρόνια το περιμέναμε! Διήγημα… δημοσιευμένο όσο ακόμη ζούσε ο Παπαδιαμάντης δεν είχαμε αξιωθεί να δούμε ύστερα απ’ τη στερνή καταγραφή του Γ.Κ. Κατσίμπαλη (1938)». Και έκλεινε με την ευχή: «Αμποτε την Πρωτοχρονιά του 2011 το κύμα να ξέβραζε και άλλο ποντισμένο διήγημα».

      Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη τρία χρόνια για να πραγματοποιηθεί η ευχή του. Τώρα, μόλις έμαθε για τη νέα αυτή ανακάλυψη, έγραψε: «Μακάρι να αγκιστρώσετε στους βυθούς της λήθης και κάποιον άλλον παπαδιαμαντικόν ιχθύν».

 

«Καθώς έχω την πετριά να σκαλίζω παλιά έντυπα, έχω κατά καιρούς εντοπίσει και δημοσιεύσει αθησαύριστα κείμενα αγαπημένων μου συγγραφέων, του Λαπαθιώτη, του Βάρναλη, του Φιλύρα, αλλά με τον Παπαδιαμάντη το πράγμα διαφέρει. Ειδικά η «Νοσταλγία του Γιάννη» έχει γραφεί με νοσταλγία, αλλά και κέφι. Δεν άφηνε να φανεί το χιούμορ του εύκολα ο Παπαδιαμάντης, αλλά εδώ έκανε εξαίρεση», εξηγεί ο κ. Σαραντάκος. «Δεν θα ήθελα βέβαια να πέσω στην παγίδα του συλλέκτη και να πω πως πρόκειται για μια ανακάλυψη χωρίς προηγούμενο, ωστόσο πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι, από τα πιο εκλεκτά. Το να έχουν βρεθεί μόνο δύο έργα του Παπαδιαμάντη μέσα σε 75 χρόνια δεν είναι και λίγο». Η χαρά της ανακάλυψης διαδέχτηκε την αγωνία: «Σαν τον αρχαιολόγο που βρίσκεται μπροστά σε νέο εύρημα, αναρωτιέσαι για την αυθεντικότητα, τη μοναδικότητα κ.λπ. Ωστόσο, πλέον, χωρίς υπερβολές μπορούμε να πούμε πως έχουμε το 172ο διήγημα του Παπαδιαμάντη».

Για τον εκδότη του οίκου «Ερατώ», κ. Μανουσάκη, το γεγονός της ανακάλυψης είναι συγκινητικό: «Είμαι 32 χρόνια στον χώρο των εκδόσεων και νιώθω πως το πιο σημαντικό κομμάτι ενός πολιτισμού είναι η γνώση μέσω των βιβλίων και η τέχνη μέσω της ποίησης. Και ο Παπαδιαμάντης τα συνδυάζει και τα δύο».

Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών